NAG-UUSAP SINA BUSH AT GLORIA
Ang Paanyaya ni Bush kay Gloria
Ni Dr. Bienvenido Lumbera
Halina sa Iraq,
Tayo ay magpasiklab
Ng gerang uutas
Sa mga teroristang de-balbas
Na, aba’y, nangahas mangahas
Lumaban sa banal na dahas
Ng Amerikang may dakilang misyong iligtas
Ang mundo sa tiyak na pagkapahamak.
Halina, ikaw ay itatakas
Sa mga problema mong di malutas-lutas –
Ekonomiyang butas-butas,
Politikang waldas-waldas,
Lumulobong utang panlabas,
Lipunang winasak-wasak
Ng kriminal, kurakot at kulimbat,
Bayan mong walang hinaharap.
Halina, masdan ang iyong bukas –
Dagdag na pautang, pinaglumaang armas
Ipamamanang lahat-lahat,
Tiyak na ang pagkautas
Ng NPA, MILF, Abu Sayyaf.
Bayan mong di makausad-usad
Hihilahin tungo sa pag-unlad,
IMF-World Bank ang hahawak
Sa yaman ng mina mo’t gubat,
Sa biyaya ng bukid mo’t dagat.
Halina sa Baghdad,
Kay ganda, ang siyudad, nagliliyab!
Sa lahat ng dako ng estadong malawak
Dumadagsa ang aking hukbo ng sindak
Sinusuyod ang bundok at gubat,
Kapatagan at dagat.
Mga pangil ng apoy nginangatngat
Ang langit na lumiliyab!
Hayun, ang lupai’y nagbibitak-bitak
Mga gusali’y nadudurog, bumabagsak,
At sa lahat ng dako bangkay ay nagkalat,
Bata matanda babae lalaki bading lesbyana
Terorista silang lahat!
At sa disyerto ng Iraq,
Ang sarap!
Langis na dumaranak,
Itim na gintong naglalandas,
Tubo na sa Wall Street tumatambak.
Halina sa Iraq!
(Bulatlat.com, Pebrero 16-22, 2003)
Sagot ni Gloria sa Paanyaya ni Bush
Ni Alexander Martin Remollino
Ay, oo, Panginoong Dubya,
sa iyo, ako ay sasama.
Sa Iraq, tayo ay pupunta.
Sasamahan kita
saanmang impiyerno ka
magnasang pumunta.
Maanong sila’y magparatang
na ika’y isang bulaan?
Basta’t iyong tinuran
ay dapat paniwalaan,
pagkat salita mo lamang
ang siyang katotohanan.
Sabihin na nilang wala kang katibayan
na si Saddam
ay may mga sandatang
dulot ay lubhang kapinsalaan.
Pag ang may sabi’y ikaw,
katibaya’y aking masisilayan.
Nasaan?
Dili iba’t salita mo lamang.
Kaya’t o, Panginoong Dubya,
sa Baghdad, tayo’y magpunta.
Hukbo kong di makaporma
sa bandidong mas kaunti pa
sa bala
ng kaunti ring baril nila—
na pinaglumaan mo na—
ay aking isasama
at makikidigma sila
sa taga-Iraq na terorista!
Tuesday, February 18, 2003
Saturday, February 15, 2003
Kaiba ang Maynila
May apat na taon akong naglabas-masok sa Maynila araw-araw dahil sa pag-aaral sa UST. Ngunit napupuntahan ko ring madalas ang ilan sa iba pang lunsod na kasama ng Maynila sa National Capital Region: Pasay, Quezon City, at Makati.
Sapat ang karanasang ito upang mapansin ang kaibhan ng Maynila sa mga ito.
Unang-unang mapapansin ang pangyayaring di hamak na mas masikip sa Maynila kaysa sa tatlong iba pang lunsod na nabanggit.
Dito pumapasok ang reputasyon ng Maynila bilang isang sentro ng kaunlaran sa bansa. Dahil ito ang ulong lunsod ng Pilipinas, inaakala ng maraming tagalalawigan na dito matatagpuan ang lalong magagandang oportunidad sa pagpapaalwan ng pangkabuhayang kalagayan. Bukod pa rito, marami sa pinakamahuhusay na pamantasan at dalubhasaan ng bansa ay nasa Maynila, kung kaya naman ito dinarayo ng mga nagnanasa ng magaling na edukasyon.
Kung kaya naman talagang dinarayo ang Maynila. Kaya't sa Maynila makikita ang mga bahay--at maging barung-barong--na pinalaki nang ibayo sa dating laki ng mga ito upang makatanggap ng mga mangungupahan. Iyon namang mga walang pang-upa ay nagtatayo ng sarili nilang mga "bahay" na yari sa tinatawag ni Gary Granada na "Pinagtagpi-tagping basurang/Pinatungan ng bato".
Ang mga kainan at pamilihan ng aklat ng Maynila ay di hamak ding mas marami kaysa sa mga nasa Makati, Pasay, at Quezon City. Sino ang hindi nakapansin sa nagkalat na karinderya sa Sampaloc at sa naglipanang maglalako ng fishball at kuwek-kuwek at samalamig sa Quiapo? Sino ang hindi nakapansin sa napakahabang book strip sa Recto--kung saan kahit libro yatang dumaan sa kamay ni Claro Mayo Recto ay mabibili?
Mahirap ang buhay sa Maynila. Marami roon ang nabibigo sa paghahanap ng magandang kapalarang hindi rin makita sa lalawigan. Kaya't napipilitan ang mga naroon na sila nang lumikha ng kanilang pagkakakitaan. Totoo ang sinabi ni Hogan na mas malikhain ang Manilenyo kaysa sa tagaibang lunsod. Iginigiit ng mga pagkakataon ang kanilang pagkakagayon.
Talagang kaiba ang Maynila.
Bahagyang nirebisang bersiyon ng isang komento sa Tekstong Bopis.
May apat na taon akong naglabas-masok sa Maynila araw-araw dahil sa pag-aaral sa UST. Ngunit napupuntahan ko ring madalas ang ilan sa iba pang lunsod na kasama ng Maynila sa National Capital Region: Pasay, Quezon City, at Makati.
Sapat ang karanasang ito upang mapansin ang kaibhan ng Maynila sa mga ito.
Unang-unang mapapansin ang pangyayaring di hamak na mas masikip sa Maynila kaysa sa tatlong iba pang lunsod na nabanggit.
Dito pumapasok ang reputasyon ng Maynila bilang isang sentro ng kaunlaran sa bansa. Dahil ito ang ulong lunsod ng Pilipinas, inaakala ng maraming tagalalawigan na dito matatagpuan ang lalong magagandang oportunidad sa pagpapaalwan ng pangkabuhayang kalagayan. Bukod pa rito, marami sa pinakamahuhusay na pamantasan at dalubhasaan ng bansa ay nasa Maynila, kung kaya naman ito dinarayo ng mga nagnanasa ng magaling na edukasyon.
Kung kaya naman talagang dinarayo ang Maynila. Kaya't sa Maynila makikita ang mga bahay--at maging barung-barong--na pinalaki nang ibayo sa dating laki ng mga ito upang makatanggap ng mga mangungupahan. Iyon namang mga walang pang-upa ay nagtatayo ng sarili nilang mga "bahay" na yari sa tinatawag ni Gary Granada na "Pinagtagpi-tagping basurang/Pinatungan ng bato".
Ang mga kainan at pamilihan ng aklat ng Maynila ay di hamak ding mas marami kaysa sa mga nasa Makati, Pasay, at Quezon City. Sino ang hindi nakapansin sa nagkalat na karinderya sa Sampaloc at sa naglipanang maglalako ng fishball at kuwek-kuwek at samalamig sa Quiapo? Sino ang hindi nakapansin sa napakahabang book strip sa Recto--kung saan kahit libro yatang dumaan sa kamay ni Claro Mayo Recto ay mabibili?
Mahirap ang buhay sa Maynila. Marami roon ang nabibigo sa paghahanap ng magandang kapalarang hindi rin makita sa lalawigan. Kaya't napipilitan ang mga naroon na sila nang lumikha ng kanilang pagkakakitaan. Totoo ang sinabi ni Hogan na mas malikhain ang Manilenyo kaysa sa tagaibang lunsod. Iginigiit ng mga pagkakataon ang kanilang pagkakagayon.
Talagang kaiba ang Maynila.
Bahagyang nirebisang bersiyon ng isang komento sa Tekstong Bopis.
Wednesday, February 12, 2003
WHY BUSH IS CALLED AN ARROGANT SON OF A BITCH
Someone in the Tinig.com Forums asked why many now say that United States (US) President George W. Bush is arrogant.
Before we begin to dwell on why Bush is called an arrogant son of a bitch, we must first go into how he has conducted himself on the issue of war, which from all indications he thinks is his duty to wage against what he calls "terrorism".
September 11
I and countless others who are now raging against Bush and all the others in his clique have full sympathy for the victims of the September 11 attack. But we understand why not a few of the families of those who perished in that act of treachery found it in themselves to lend their names to such campaigns as that of Not in Our Name, which opposed the war on Afghanistan.
Those who have been following international news closely cannot fail to catch the revelation that long before September 11, 2001, when the whole thing was still just a plan, Bush knew it was going to happen. His intelligence men--and some intelligence personnel in the Philippines--had long ago sent warnings to the US government that such a thing was being plotted.
But he did not take the measures necessary to prevent it. He allowed it to happen and used it as a pretext to rain bombs on a wedding party, a marketplace, a hospital, and several villages in Afghanistan--bombs which killed 3,500 civilians who are now no longer around to say for themselves whether or not they were Taliban supporters. Worse, many of those taken as prisoners of war were anti-Taliban leaders whom US military personnel who were doing their jobs well could not have failed to recognize.
Is it not such a strange coincidence that all cameras happened to be focused on the World Trade Center in New York City on September 11, 2001?
Not Terrorism
Obviously terrorism was not the issue here.
That the Afghan War came down to such absurdity shows that it was a war for the sake of money. The war came at a time when the US economy was down on its knees--you do not need to have lived in the US for most of your life to know this--and history shows that the US economy, particularly in the last one hundred and four years, has primarily lived on war. Historical data show that the US joined or provoked wars whenever it had an economic crisis, and its economy reached the summit everytime it was at war.
For that matter, it was the US that installed the Taliban into power in the 1990s as a reward for their services in the campaign against the former Soviet Union. While the Taliban were committing the most barbaric human rights violations in Kabul's sports centers, the US went on negotiating with them on an oil pipeline deal. The US only began to push its weight on the Taliban after a dispute on that oil pipeline deal. For information check out articles by the British writer Andy Rowell.
War Again
Now the US government is bracing for another war, this time against Iraq. On what grounds?
1. That Iraq has weapons of mass destruction?
Where is their evidence? Bush says all the time that he has evidence, but the very fact that the United Nations (UN) has had to resort to inspections shows that he has no real evidence.
Furthermore, it is unimaginable that Iraq could have developed weapons of mass destruction while suffering impoverishment for the last decade due to economic sanctions.
And who the hell has the most weapons of mass destruction? Data from the Natural Resources Defense Council show that it is the US which is the world's greatest nuclear menace. The Soviet Union's nuclear stockpiles have long been undermaintained and half of them are inactive. The US has more nuclear stockpiles than France, China, and the United Kingdom combined. It has refused to dismantle its nuclear weapons, in full defiance of the Non-Proliferation Treaty drafted by the UN--of which it was one of the signatories. What moral right, then, has Bush and his ilk to insist that Iraq dismantle its "weapons of mass destruction"?
2. That Iraq is a threat to world peace?
Iraq has not attacked any nation for the last twelve years. It has made peace with its former opponents Iraq and Kuwait. Furthermore, history shows that the attacks on Iran and Kuwait were due not to any world hegemonic design but to border conflicts.
And why in the world did the US not call Iraq a "threat to world peace" when it attacked Iran? Special reports even show that it was the US which provided Iraq with the biological weapons it used in the attacks on Iran.
Furthermore, who the hell has provoked the most wars in the last one hundred and four years? Who provoked the wars in the Philippines, Korea, Vietnam, Iraq, and Afghanistan?
Who the hell continues to support that Middle Eastern bully named Israel?
3. That Saddam Hussein is a tyrant?
Even we who oppose a possible war on Iraq are not oblivious of this. We are fully aware of his part in the massacre of thousands of progressive personalities within and outside the Baath, as well as his rapes of countless women in front of their fathers, brothers, and husbands.
But who installed Saddam into power in the first place? The coup which catapulted Saddam into power was sponsored by the Central Intelligence Agency--as was the coup which unseated and murdered the democratically elected Salvador Allende in Chile in 1973. His massacres and rapes were allowed to pass before he started to defy US wishes that it be allowed to control Iraqi oil.
Human rights are a pet invocation of US leaders. In line with this they have consistently heaped mud upon leaders like Fidel Castro. But Augusto Pinochet, Anastasio Somoza, Pol Pot, and Ferdinand Marcos each committed more atrocities against human rights in less than thirty years than Castro has ever been accused of in the more than forty years that he has governed Cuba--and yet they were fully supported by the US until their very own people began to throw up their bile at the mere mention of their names. Why? Because unlike Castro, they never defied the US.
What moral right, then, has the US government to wage wars in the name of democracy?
Brazenness
The brazenness of Bush in insisting on wars without any legal nor moral basis is the reason he is called an arrogant son of a bitch.
Someone in the Tinig.com Forums asked why many now say that United States (US) President George W. Bush is arrogant.
Before we begin to dwell on why Bush is called an arrogant son of a bitch, we must first go into how he has conducted himself on the issue of war, which from all indications he thinks is his duty to wage against what he calls "terrorism".
September 11
I and countless others who are now raging against Bush and all the others in his clique have full sympathy for the victims of the September 11 attack. But we understand why not a few of the families of those who perished in that act of treachery found it in themselves to lend their names to such campaigns as that of Not in Our Name, which opposed the war on Afghanistan.
Those who have been following international news closely cannot fail to catch the revelation that long before September 11, 2001, when the whole thing was still just a plan, Bush knew it was going to happen. His intelligence men--and some intelligence personnel in the Philippines--had long ago sent warnings to the US government that such a thing was being plotted.
But he did not take the measures necessary to prevent it. He allowed it to happen and used it as a pretext to rain bombs on a wedding party, a marketplace, a hospital, and several villages in Afghanistan--bombs which killed 3,500 civilians who are now no longer around to say for themselves whether or not they were Taliban supporters. Worse, many of those taken as prisoners of war were anti-Taliban leaders whom US military personnel who were doing their jobs well could not have failed to recognize.
Is it not such a strange coincidence that all cameras happened to be focused on the World Trade Center in New York City on September 11, 2001?
Not Terrorism
Obviously terrorism was not the issue here.
That the Afghan War came down to such absurdity shows that it was a war for the sake of money. The war came at a time when the US economy was down on its knees--you do not need to have lived in the US for most of your life to know this--and history shows that the US economy, particularly in the last one hundred and four years, has primarily lived on war. Historical data show that the US joined or provoked wars whenever it had an economic crisis, and its economy reached the summit everytime it was at war.
For that matter, it was the US that installed the Taliban into power in the 1990s as a reward for their services in the campaign against the former Soviet Union. While the Taliban were committing the most barbaric human rights violations in Kabul's sports centers, the US went on negotiating with them on an oil pipeline deal. The US only began to push its weight on the Taliban after a dispute on that oil pipeline deal. For information check out articles by the British writer Andy Rowell.
War Again
Now the US government is bracing for another war, this time against Iraq. On what grounds?
1. That Iraq has weapons of mass destruction?
Where is their evidence? Bush says all the time that he has evidence, but the very fact that the United Nations (UN) has had to resort to inspections shows that he has no real evidence.
Furthermore, it is unimaginable that Iraq could have developed weapons of mass destruction while suffering impoverishment for the last decade due to economic sanctions.
And who the hell has the most weapons of mass destruction? Data from the Natural Resources Defense Council show that it is the US which is the world's greatest nuclear menace. The Soviet Union's nuclear stockpiles have long been undermaintained and half of them are inactive. The US has more nuclear stockpiles than France, China, and the United Kingdom combined. It has refused to dismantle its nuclear weapons, in full defiance of the Non-Proliferation Treaty drafted by the UN--of which it was one of the signatories. What moral right, then, has Bush and his ilk to insist that Iraq dismantle its "weapons of mass destruction"?
2. That Iraq is a threat to world peace?
Iraq has not attacked any nation for the last twelve years. It has made peace with its former opponents Iraq and Kuwait. Furthermore, history shows that the attacks on Iran and Kuwait were due not to any world hegemonic design but to border conflicts.
And why in the world did the US not call Iraq a "threat to world peace" when it attacked Iran? Special reports even show that it was the US which provided Iraq with the biological weapons it used in the attacks on Iran.
Furthermore, who the hell has provoked the most wars in the last one hundred and four years? Who provoked the wars in the Philippines, Korea, Vietnam, Iraq, and Afghanistan?
Who the hell continues to support that Middle Eastern bully named Israel?
3. That Saddam Hussein is a tyrant?
Even we who oppose a possible war on Iraq are not oblivious of this. We are fully aware of his part in the massacre of thousands of progressive personalities within and outside the Baath, as well as his rapes of countless women in front of their fathers, brothers, and husbands.
But who installed Saddam into power in the first place? The coup which catapulted Saddam into power was sponsored by the Central Intelligence Agency--as was the coup which unseated and murdered the democratically elected Salvador Allende in Chile in 1973. His massacres and rapes were allowed to pass before he started to defy US wishes that it be allowed to control Iraqi oil.
Human rights are a pet invocation of US leaders. In line with this they have consistently heaped mud upon leaders like Fidel Castro. But Augusto Pinochet, Anastasio Somoza, Pol Pot, and Ferdinand Marcos each committed more atrocities against human rights in less than thirty years than Castro has ever been accused of in the more than forty years that he has governed Cuba--and yet they were fully supported by the US until their very own people began to throw up their bile at the mere mention of their names. Why? Because unlike Castro, they never defied the US.
What moral right, then, has the US government to wage wars in the name of democracy?
Brazenness
The brazenness of Bush in insisting on wars without any legal nor moral basis is the reason he is called an arrogant son of a bitch.
Tuesday, February 04, 2003
Statement of the Filipino Youth for Peace
If you agree with the following statement and want to be part of the Filipino Youth for Peace in its campaign against US war on Iraq, please COPY this message and the letter below instead of forwarding, and sign your name, age, and city/province at the bottom. Send the e-mail to your friends and CC/BCC a copy to peace@tinig.com. For more info, visit http://peace.tinig.com/.
===================
NO TO US WAR ON IRAQ!
The United States (US) of America, through its President George "Dubya" W. Bush, is gearing for a war on Iraq. Bush says Iraq is a threat to world peace, claiming it has links with the al-Qaeda terror network that masterminded the September 11, 2001 attack on the World Trade Center, and that it has weapons of mass destruction. Bush has closed in on Iraqi President Saddam Hussein, calling him a tyrant. For all these, the US wants to engage Iraq in a war.
President Gloria Macapagal-Arroyo refuses to comment on the possibility of US military action without the sanction of the United Nations. However, her statement that the Philippines is ready “to extend political, security and humanitarian assistance to the United
States in the pursuit of its most vital interests, which coincide with our own vital interests, to defeat terrorism," is an obvious expression of her support to the US war on Iraq.
Our own government is willing to support a patently unjust war.
The US cites as proof that Iraq is a threat to world peace its attacks on Iran in the 1980s and Kuwait in the 1990s. But why did the US not condemn Iraq when it attacked Iran? Iraq has not attacked any nation for the last ten years, and has even made peace with both Iran and Kuwait. How then can it be a threat to world peace?
Israel is the only nation in the Middle East that holds territory other than its own, and has been conducting the most savage attacks on the Palestinian people for decades--yet the US has not called it a threat to world peace.
The US has no concrete evidence linking Iraq to the al-Qaeda network. All it has managed to come up with are accusations that Iraq is linked with the al-Qaeda.
And even if it were true that Iraq had weapons of mass destruction, the US has no moral right to attack Iraq on that basis. Data from the Natural Resources Defense Council show that the US is at present the world's greatest nuclear menace. It ranks second among the top five nations with the highest number of nuclear weapons; as of 1996, the United States has 12,937 nuclear stockpiles, second only to the former Soviet Union's 25,000, which have long been under maintained and only half of which is active. The US has more than those of the next three nuclear powers combined: France with 450, China with 400, and the United Kingdom with 260. The US is thus, at present, the world’s greatest nuclear power.
The US advocates regime change in Iraq on the basis of Saddam's tyranny. But a closer look at recent history would tell us that Hussein attained his position through a coup supported by the Central Intelligence Agency. But he has not kowtowed to the wishes of his American patrons. Instead of giving in to their demands that they be allowed to control Iraqi oil, he nationalized the Iraqi oil industry and devoted a substantial portion of the income to basic services such as free education and health care.
For that matter, human rights have not fared any better in Turkey than they have in Iraq in recent history. Why is the US not advocating regime change in Turkey?
Bush has included Iraq in the so-called "axis of evil" with North Korea and Cuba. But the US does not want to risk even a small war against North Korea due to pressure from South Korea and Japan. And though it has successfully crippled Cuba with its sanctions, the island country is still branded as a threat.
The impending war on Iraq, therefore, is clearly a war not for the defense of the Free World, but for US global hegemony, in the quest for which oil plays an important part. Whatever may be said of Iraq, it has been a hindrance to US designs for world hegemony, and for this the US is threatening it with the scourge of war.
Our government's support for this war would mean jeopardizing the lives of millions of Filipinos working in Iraq and its neighboring countries. The Philippine economy is largely dependent for sustenance on remittances from overseas Filipino workers; therefore a war on Iraq will exact a heavy toll on the Philippine economy.
As Vice President Teofisto Guingona, Jr. pointed out in his call to stand for peace, the impending war will also imperil the price of oil, distort foreign exchange, and may intensify violence in our country, especially Mindanao.
President Macapagal-Arroyo would do better by heeding the no-to-war call of Vice President Guingona and by following the example of respected leaders like Pope John Paul II, former US President Jimmy Carter, and former South African President Nelson Mandela.
We must uphold what the Constitution says: “The Philippines renounces war as an instrument of national policy, adopts the generally accepted principles of international law as part of the law of the land and adheres to the policy of peace, equality, justice, freedom, cooperation, and amity with all nations.”
We, the Filipino youth, stand in solidarity with our American brothers and sisters, in whose name their leaders are committing so much bestiality. We do not want to see the names of a people who built their nation on a most fervent love for freedom tainted with blood spilled in an immoral war.
We refuse to forget the more than one million Vietnamese killed in the genocide called the Vietnam War, as well as the hundreds of thousands of Filipino freedom fighters and civilians murdered during the Philippine-American War. Thus, we condemn this war that could kill as many as half a million Iraqis.
Our generation does not want to inherit a world torn by wars of aggression. We therefore join the voice of the youth all over the world crying for peace and justice.
We reject the US war of aggression against Iraq. We urge the Philippine government to do the same.
-- Filipino Youth for Peace
(Write here your name, age, and city/province.)
If you agree with the following statement and want to be part of the Filipino Youth for Peace in its campaign against US war on Iraq, please COPY this message and the letter below instead of forwarding, and sign your name, age, and city/province at the bottom. Send the e-mail to your friends and CC/BCC a copy to peace@tinig.com. For more info, visit http://peace.tinig.com/.
===================
NO TO US WAR ON IRAQ!
The United States (US) of America, through its President George "Dubya" W. Bush, is gearing for a war on Iraq. Bush says Iraq is a threat to world peace, claiming it has links with the al-Qaeda terror network that masterminded the September 11, 2001 attack on the World Trade Center, and that it has weapons of mass destruction. Bush has closed in on Iraqi President Saddam Hussein, calling him a tyrant. For all these, the US wants to engage Iraq in a war.
President Gloria Macapagal-Arroyo refuses to comment on the possibility of US military action without the sanction of the United Nations. However, her statement that the Philippines is ready “to extend political, security and humanitarian assistance to the United
States in the pursuit of its most vital interests, which coincide with our own vital interests, to defeat terrorism," is an obvious expression of her support to the US war on Iraq.
Our own government is willing to support a patently unjust war.
The US cites as proof that Iraq is a threat to world peace its attacks on Iran in the 1980s and Kuwait in the 1990s. But why did the US not condemn Iraq when it attacked Iran? Iraq has not attacked any nation for the last ten years, and has even made peace with both Iran and Kuwait. How then can it be a threat to world peace?
Israel is the only nation in the Middle East that holds territory other than its own, and has been conducting the most savage attacks on the Palestinian people for decades--yet the US has not called it a threat to world peace.
The US has no concrete evidence linking Iraq to the al-Qaeda network. All it has managed to come up with are accusations that Iraq is linked with the al-Qaeda.
And even if it were true that Iraq had weapons of mass destruction, the US has no moral right to attack Iraq on that basis. Data from the Natural Resources Defense Council show that the US is at present the world's greatest nuclear menace. It ranks second among the top five nations with the highest number of nuclear weapons; as of 1996, the United States has 12,937 nuclear stockpiles, second only to the former Soviet Union's 25,000, which have long been under maintained and only half of which is active. The US has more than those of the next three nuclear powers combined: France with 450, China with 400, and the United Kingdom with 260. The US is thus, at present, the world’s greatest nuclear power.
The US advocates regime change in Iraq on the basis of Saddam's tyranny. But a closer look at recent history would tell us that Hussein attained his position through a coup supported by the Central Intelligence Agency. But he has not kowtowed to the wishes of his American patrons. Instead of giving in to their demands that they be allowed to control Iraqi oil, he nationalized the Iraqi oil industry and devoted a substantial portion of the income to basic services such as free education and health care.
For that matter, human rights have not fared any better in Turkey than they have in Iraq in recent history. Why is the US not advocating regime change in Turkey?
Bush has included Iraq in the so-called "axis of evil" with North Korea and Cuba. But the US does not want to risk even a small war against North Korea due to pressure from South Korea and Japan. And though it has successfully crippled Cuba with its sanctions, the island country is still branded as a threat.
The impending war on Iraq, therefore, is clearly a war not for the defense of the Free World, but for US global hegemony, in the quest for which oil plays an important part. Whatever may be said of Iraq, it has been a hindrance to US designs for world hegemony, and for this the US is threatening it with the scourge of war.
Our government's support for this war would mean jeopardizing the lives of millions of Filipinos working in Iraq and its neighboring countries. The Philippine economy is largely dependent for sustenance on remittances from overseas Filipino workers; therefore a war on Iraq will exact a heavy toll on the Philippine economy.
As Vice President Teofisto Guingona, Jr. pointed out in his call to stand for peace, the impending war will also imperil the price of oil, distort foreign exchange, and may intensify violence in our country, especially Mindanao.
President Macapagal-Arroyo would do better by heeding the no-to-war call of Vice President Guingona and by following the example of respected leaders like Pope John Paul II, former US President Jimmy Carter, and former South African President Nelson Mandela.
We must uphold what the Constitution says: “The Philippines renounces war as an instrument of national policy, adopts the generally accepted principles of international law as part of the law of the land and adheres to the policy of peace, equality, justice, freedom, cooperation, and amity with all nations.”
We, the Filipino youth, stand in solidarity with our American brothers and sisters, in whose name their leaders are committing so much bestiality. We do not want to see the names of a people who built their nation on a most fervent love for freedom tainted with blood spilled in an immoral war.
We refuse to forget the more than one million Vietnamese killed in the genocide called the Vietnam War, as well as the hundreds of thousands of Filipino freedom fighters and civilians murdered during the Philippine-American War. Thus, we condemn this war that could kill as many as half a million Iraqis.
Our generation does not want to inherit a world torn by wars of aggression. We therefore join the voice of the youth all over the world crying for peace and justice.
We reject the US war of aggression against Iraq. We urge the Philippine government to do the same.
-- Filipino Youth for Peace
(Write here your name, age, and city/province.)
Monday, February 03, 2003
Katatawanan
Nitong nagdaang Enero 31, matapos na lumahok sa isang malaking demonstrasyon ng iba't ibang organisasyon at pananampalataya laban sa napipintong pagdigma ng Estados Unidos sa Iraq, pinalad akong mapanood sa telebisyon ng nasakyan kong bus ang isang bahagi ng isang tanyag na sitcom kung saan makikita ang mga katawa-tawang bersiyon ng Pangulong Gloria Macapagal-Arroyo, ng Pangalawang Pangulong Teofisto Guingona, Jr., at ng mga opisyal ng Gabinete.
Sa pagsisimula ng tagpong iyo'y nagpupulong ang "Pangulo" at ang "Gabinete". Maya-maya'y sapapasok ang "Pangalawang Pangulong Guingona", na ang paglakad ay pahintu-hinto at nanlilisik ang mata at nakausli ang nguso. Patuloy na manlilisik ang kanyang mata at higit pang uusli ang kanyang nguso habang pahintu-hinto siyang nagtatalumpating wari'y pagalit. Halata ang kaibhan ng kanyang gawi sa maayos na kilos at pananalita ng "Pangulo" at ng mga "opisyal ng Gabinete".
Sa kanyang paligid, nagtatawanan ang "Pangulo" at ang mga "opisyal ng Gabinete".
Makaraan ang ilang araw, napag-alaman ko sa isang kamanunulat na sa isa pang tanyag ding sitcom ay higit ang paggawang katawa-tawa kay Guingona. "Mas kawawa ang 'itsura ni Guingona do'n," wika ng aking kamanunulat.
Sa lahat ng napanood kong katatawanan mula nang isilang ang bagong milenyo, ito ang pinakanakatatawa. Nakatatawa ito kung paanong ang tae ng kalabaw ay mabango at ang inuuod na karne ng baboy ay mabango.
Sino ba itong taong idinamay nila sa kanilang mga katatawanan?
Si Teofisto Guingona, Jr. ay naging aktibista alang-alang sa karapatang pantao noong panahon ng batas militar. Walang bayad siyang naglingkod bilang abugado sa mga biktima ng naging malawakang paglabag sa karapatang pantao. Bukod pa rito, lumahok siya sa mga demonstrasyon laban sa pasismo ng diktadurang Marcos--at kapalit nito'y makalawang nabilanggo at sa hindi mabilang na pagkakatao'y napalo ng truncheon at nakatikim ng tubig mula sa water cannon.
Maliwanag din ang kasaysayan ni Guingona ng pagsusulong ng nasyunalismo.
Noong panahon ng pagka-Pangulo ni Corazon Cojuangco-Aquino, isa si Guingona sa labindalawa sa dalawampu't tatlong Senador na tumutol sa pananatili ng mga base militar ng Estados Unidos sa Pilipinas. Noong panahon ng pagka-Pangulo ni Joseph Ejercito Estrada, isa siya sa lima sa dalawampu't apat na Senador na hindi lumagda sa Visiting Forces Agreement, na nagpapahintulot sa pagpapapasok sa mga puwersang militar ng Estados Unidos sa Pilipinas ukol sa mga "ehersisyong militar", bukod pa sa pagbibigay sa mga ito ng mga "karapatang" ekstrateritoryal at ekstrahudisyal. Nitong panahon ng pagka-Pangulo ni Gloria Macapagal-Arroyo, isa siya sa pinakamalalakas na tinig na tumututol sa Mutual Logistics Support Agreement, na naglalayong itali ang pamahalaan ng Pilipinas sa pagbibigay ng lohistikong tulong sa mga sundalong Amerikanong papasok dito. Sa lahat nito, katwiran niya'y malayang bansa ang Pilipinas kaya't hindi dapat na mapabilang sa sistemang pantanggulan ng Estados Unidos at maramay sa mga digmaang hindi nito digmaan.
Sinimulan na rin ni Guingona ang pagtutol sa globalisasyon, at siya'y nagsusulong ng programang pang-ekonomiyang mangangalaga sa kapakanan ng Pilipinas at hindi sa mga interes ng mga korporasyong transnasyunal.
Si Guingona ay isa rin sa iilang opisyal na walang bahid ng anumang katiwalian ang pangalan.
Iyan si Teofisto Gungona, Jr., ang taong kanilang ginagawang katawa-tawa. Ang ating Inang Baya'y matagal nang naghihintay ng susunod sa mga yapak nina Claro Mayo Recto, Lorenzo Tañada, at Jose Wright Diokno--at ngayo'y narito si Teofisto Guingona, Jr.--na sa ating kasaysayan ay siyang pinakamataas na opisyal ng pamahalaan na tumutol sa pakikialam ng Estados Unidos at pinakamataas na opisyal ng pamahalaan na walang bahid ng katiwalian ang pangalan.
At siya'y ginagawang katawa-tawa ng ilang walang kapantay na mga henyo.
Ipagpatuloy ninyo ang inyong ginagawa, at kayo na rin ang pumatay sa karapatan ninyong magtanong kung bakit kadalasa'y kawatan ang namumuno sa ating bayan. Itinuturo ninyo sa mga taong ang maging matino at magaling na opisyal ng pamahalaan ay isang katatawanan.
Nitong nagdaang Enero 31, matapos na lumahok sa isang malaking demonstrasyon ng iba't ibang organisasyon at pananampalataya laban sa napipintong pagdigma ng Estados Unidos sa Iraq, pinalad akong mapanood sa telebisyon ng nasakyan kong bus ang isang bahagi ng isang tanyag na sitcom kung saan makikita ang mga katawa-tawang bersiyon ng Pangulong Gloria Macapagal-Arroyo, ng Pangalawang Pangulong Teofisto Guingona, Jr., at ng mga opisyal ng Gabinete.
Sa pagsisimula ng tagpong iyo'y nagpupulong ang "Pangulo" at ang "Gabinete". Maya-maya'y sapapasok ang "Pangalawang Pangulong Guingona", na ang paglakad ay pahintu-hinto at nanlilisik ang mata at nakausli ang nguso. Patuloy na manlilisik ang kanyang mata at higit pang uusli ang kanyang nguso habang pahintu-hinto siyang nagtatalumpating wari'y pagalit. Halata ang kaibhan ng kanyang gawi sa maayos na kilos at pananalita ng "Pangulo" at ng mga "opisyal ng Gabinete".
Sa kanyang paligid, nagtatawanan ang "Pangulo" at ang mga "opisyal ng Gabinete".
Makaraan ang ilang araw, napag-alaman ko sa isang kamanunulat na sa isa pang tanyag ding sitcom ay higit ang paggawang katawa-tawa kay Guingona. "Mas kawawa ang 'itsura ni Guingona do'n," wika ng aking kamanunulat.
Sa lahat ng napanood kong katatawanan mula nang isilang ang bagong milenyo, ito ang pinakanakatatawa. Nakatatawa ito kung paanong ang tae ng kalabaw ay mabango at ang inuuod na karne ng baboy ay mabango.
Sino ba itong taong idinamay nila sa kanilang mga katatawanan?
Si Teofisto Guingona, Jr. ay naging aktibista alang-alang sa karapatang pantao noong panahon ng batas militar. Walang bayad siyang naglingkod bilang abugado sa mga biktima ng naging malawakang paglabag sa karapatang pantao. Bukod pa rito, lumahok siya sa mga demonstrasyon laban sa pasismo ng diktadurang Marcos--at kapalit nito'y makalawang nabilanggo at sa hindi mabilang na pagkakatao'y napalo ng truncheon at nakatikim ng tubig mula sa water cannon.
Maliwanag din ang kasaysayan ni Guingona ng pagsusulong ng nasyunalismo.
Noong panahon ng pagka-Pangulo ni Corazon Cojuangco-Aquino, isa si Guingona sa labindalawa sa dalawampu't tatlong Senador na tumutol sa pananatili ng mga base militar ng Estados Unidos sa Pilipinas. Noong panahon ng pagka-Pangulo ni Joseph Ejercito Estrada, isa siya sa lima sa dalawampu't apat na Senador na hindi lumagda sa Visiting Forces Agreement, na nagpapahintulot sa pagpapapasok sa mga puwersang militar ng Estados Unidos sa Pilipinas ukol sa mga "ehersisyong militar", bukod pa sa pagbibigay sa mga ito ng mga "karapatang" ekstrateritoryal at ekstrahudisyal. Nitong panahon ng pagka-Pangulo ni Gloria Macapagal-Arroyo, isa siya sa pinakamalalakas na tinig na tumututol sa Mutual Logistics Support Agreement, na naglalayong itali ang pamahalaan ng Pilipinas sa pagbibigay ng lohistikong tulong sa mga sundalong Amerikanong papasok dito. Sa lahat nito, katwiran niya'y malayang bansa ang Pilipinas kaya't hindi dapat na mapabilang sa sistemang pantanggulan ng Estados Unidos at maramay sa mga digmaang hindi nito digmaan.
Sinimulan na rin ni Guingona ang pagtutol sa globalisasyon, at siya'y nagsusulong ng programang pang-ekonomiyang mangangalaga sa kapakanan ng Pilipinas at hindi sa mga interes ng mga korporasyong transnasyunal.
Si Guingona ay isa rin sa iilang opisyal na walang bahid ng anumang katiwalian ang pangalan.
Iyan si Teofisto Gungona, Jr., ang taong kanilang ginagawang katawa-tawa. Ang ating Inang Baya'y matagal nang naghihintay ng susunod sa mga yapak nina Claro Mayo Recto, Lorenzo Tañada, at Jose Wright Diokno--at ngayo'y narito si Teofisto Guingona, Jr.--na sa ating kasaysayan ay siyang pinakamataas na opisyal ng pamahalaan na tumutol sa pakikialam ng Estados Unidos at pinakamataas na opisyal ng pamahalaan na walang bahid ng katiwalian ang pangalan.
At siya'y ginagawang katawa-tawa ng ilang walang kapantay na mga henyo.
Ipagpatuloy ninyo ang inyong ginagawa, at kayo na rin ang pumatay sa karapatan ninyong magtanong kung bakit kadalasa'y kawatan ang namumuno sa ating bayan. Itinuturo ninyo sa mga taong ang maging matino at magaling na opisyal ng pamahalaan ay isang katatawanan.
Tuesday, January 28, 2003
Please pass on to all concerned Filipinos...
A CALL TO THE FILIPINO PEOPLE: STAND FOR PEACE!
From Vice President Teofisto Guingona
The threat of war in Iraq and its consequences, for us ordinary Filipinos, is growing as the 27th of January U.N. inspectors' report to the United Nations draws near. An attack on Iraq by the U.S. and English forces seems imminent, even with the U.N. Security Council mandate. Their forces are massing by the hundreds of thousands!
Reports from the U.N. estimates that casualties of civilians alone may reach five hundred thousand.
Such possible tragedy seems compounded by the perils facing our OFWs, about one hundred in Iraq proper, more than twenty seven thousand in neighboring Kuwait and about 850,000 in Saudi Arabia, not to speak of further dislocations from their families here.
The impending war will imperil the price of oil, further distort foreign exchange, and devastate the economy. Worse -- it may intensify violence and the senseless flow of blood in our land, especially Mindanao.
Many are resigned to hopelessness. of letting things take their own course. The US does not seem to pay attention to the warnings of European and Asian leaders, including the plea of the Pope.
We again confront our own mortality against the odds and seek divine assistance in the midst of powerlessness. In such times, we seek Divine assistance. We are challenged to put our faith and trust in God for his protection.
In these coming critical days, I humbly call on people of various faiths, to unite in prayer to seek divine intervention, to let peace reign in our world. We implore God to enlighten world leaders against war.
I humbly ask leaders of various Religious communities to congregate on Jan. 31 at Plaza Miranda for an afternoon of Prayer for Peace. People of various faith expressions, Christians and Muslims included, will come together to pray. Peace in Iraq, peace in the Middle East, and peace in our country. JOIN US!
Sincerely,
(Sgd.) TEOFISTO G. GUINGONA
Vice President
Take part in the march for peace to Plaza Miranda. Assembly is at UST-España at 11:00 AM. March starts at 1:00 PM. Prayers and protest start at 2:00 PM.
A CALL TO THE FILIPINO PEOPLE: STAND FOR PEACE!
From Vice President Teofisto Guingona
The threat of war in Iraq and its consequences, for us ordinary Filipinos, is growing as the 27th of January U.N. inspectors' report to the United Nations draws near. An attack on Iraq by the U.S. and English forces seems imminent, even with the U.N. Security Council mandate. Their forces are massing by the hundreds of thousands!
Reports from the U.N. estimates that casualties of civilians alone may reach five hundred thousand.
Such possible tragedy seems compounded by the perils facing our OFWs, about one hundred in Iraq proper, more than twenty seven thousand in neighboring Kuwait and about 850,000 in Saudi Arabia, not to speak of further dislocations from their families here.
The impending war will imperil the price of oil, further distort foreign exchange, and devastate the economy. Worse -- it may intensify violence and the senseless flow of blood in our land, especially Mindanao.
Many are resigned to hopelessness. of letting things take their own course. The US does not seem to pay attention to the warnings of European and Asian leaders, including the plea of the Pope.
We again confront our own mortality against the odds and seek divine assistance in the midst of powerlessness. In such times, we seek Divine assistance. We are challenged to put our faith and trust in God for his protection.
In these coming critical days, I humbly call on people of various faiths, to unite in prayer to seek divine intervention, to let peace reign in our world. We implore God to enlighten world leaders against war.
I humbly ask leaders of various Religious communities to congregate on Jan. 31 at Plaza Miranda for an afternoon of Prayer for Peace. People of various faith expressions, Christians and Muslims included, will come together to pray. Peace in Iraq, peace in the Middle East, and peace in our country. JOIN US!
Sincerely,
(Sgd.) TEOFISTO G. GUINGONA
Vice President
Take part in the march for peace to Plaza Miranda. Assembly is at UST-España at 11:00 AM. March starts at 1:00 PM. Prayers and protest start at 2:00 PM.
Tuesday, December 24, 2002
Nakangiti Ka
Sinalubong mo sa paliparan
ang mga bagong bayani
ng bansa.
Kinamayan mo sila,
inabutan mo
ng ilang regalo.
Umuwi kang nakangiti,
pagkat nagawa mo na
ang dapat mong gawin
sa kanila.
Nakangiti ka
habang ang maraming bansa
ay nagiging mga Hapon
ng mga Maricris Sioson
at mga Singapore
ng mga Flor Contemplacion,
pagkat nagawa mo na
ang dapat mong gawin
sa kanila.
Sinalubong mo sa paliparan
ang mga bagong bayani
ng bansa.
Kinamayan mo sila,
inabutan mo
ng ilang regalo.
Umuwi kang nakangiti,
pagkat nagawa mo na
ang dapat mong gawin
sa kanila.
Nakangiti ka
habang ang maraming bansa
ay nagiging mga Hapon
ng mga Maricris Sioson
at mga Singapore
ng mga Flor Contemplacion,
pagkat nagawa mo na
ang dapat mong gawin
sa kanila.
Saturday, October 26, 2002
Patak ng Unos
Isang gabi iyong hindi gayon kadaling lalamunin ng halimaw ng paglimot. Gabi iyong nagtipun-tipon ang may mahigit sa tatlumpung kasapi ng No to War, Yes to Peace Coalition sa harap ng Embahada ng Estados Unidos.
Ang No to War, Yes to Peace Coalition ay binubuo ng iba't ibang tao mula sa iba't ibang sektor ng lipunan at blokeng pampulitika na pinapagbuklod-buklod ng mga lagda nila sa isang pahayag na umikot sa Internet kamakailan, isang pahayag na nananawagan ng muling pagbubukas ng usapang pangkapayapaan sa pagitan ng pamahalaan at ng Communist Party of the Philippines-New People's Army-National Democratic Front. Mula roo'y madaling lumalim ang panawagan ng naturang pangkat at napadako sa pananawagan ng makatarungang kapayapaan sa lahat ng dako ng daigdig.
Kagabi nga, tangan ang mga puting kandila, ilang plakard, at isang istrimer, nagtipun-tipon ang ilan sa mga kasapi ng pangkat sa harap ng Embahada ng Estados Unidos upang tutulan ang napipintong pakikidigma ng Estados Unidos sa Iraq. Nanghawak ang koalisyon sa panawagang di makatarungan at iligal ang napipintong pakikidigmang ito, sapagkat bukod sa walang basbas ng anumang resolusyon mula sa Konsehong Panseguridad ng Nangagkakaisang Bansa'y pinangungunahan ng isang bansang walang moral na karapatang ipilit ang pagsunod ng alinmang kapwa nito bansa sa pandaigdigang batas sapagkat siya ma'y kayrami nang nilabag na patakaran ng Nangagkakaisang Bansa. Kasabay nito'y ang pagdiriin sa kahingiang pairalin sa lahat ng dako ng daigdig ang makatarungang kapayapaan.
Sapagkat ang nagsidalo'y mula sa iba't ibang blokeng pampulitika, may iba kaipalang nakaramdam ng sandaling pagkailang. Ngunit nang gabing iyo'y hindi naging mahalaga ang kung saan nanggaling ang sino; nagbuklod-buklod sila nang di nagtatanungan kung alin-aling organisasyon ang kanilang kinabibilangan. Ang naging mahalaga nang gabing iyo'y ang paninindigang ang ating bayan ay di dapat na masangkot sa digmaang di makatarungan at iligal.
Kaunti lang ang nakadalo--wala pang apatnapu. Madalian kasi ang naging mga paghahanda bago ang pagkilos; araw lang ang binilang.
Datapwat ang anumang kakulangan nang gabing iyon sa bilang ay mahusay na napunan ng makapangyarihang panawagan. Walang tangan liban sa mga kandila at plakard at isang istrimer, ang wala pang apatnapung taong nagpiket sa harap ng Embahada ng Estados Unidos ay nilingon ng bawat magdaan.
Maliit nga lang ang naging pagkilos nang gabing iyon. Ngunit ang munti mang patak ng asido'y bumubutas sa tabing ng kawalang-bahala. Wala ring unos na di sa patak nagsimula.
Isang gabi iyong hindi gayon kadaling lalamunin ng halimaw ng paglimot. Gabi iyong nagtipun-tipon ang may mahigit sa tatlumpung kasapi ng No to War, Yes to Peace Coalition sa harap ng Embahada ng Estados Unidos.
Ang No to War, Yes to Peace Coalition ay binubuo ng iba't ibang tao mula sa iba't ibang sektor ng lipunan at blokeng pampulitika na pinapagbuklod-buklod ng mga lagda nila sa isang pahayag na umikot sa Internet kamakailan, isang pahayag na nananawagan ng muling pagbubukas ng usapang pangkapayapaan sa pagitan ng pamahalaan at ng Communist Party of the Philippines-New People's Army-National Democratic Front. Mula roo'y madaling lumalim ang panawagan ng naturang pangkat at napadako sa pananawagan ng makatarungang kapayapaan sa lahat ng dako ng daigdig.
Kagabi nga, tangan ang mga puting kandila, ilang plakard, at isang istrimer, nagtipun-tipon ang ilan sa mga kasapi ng pangkat sa harap ng Embahada ng Estados Unidos upang tutulan ang napipintong pakikidigma ng Estados Unidos sa Iraq. Nanghawak ang koalisyon sa panawagang di makatarungan at iligal ang napipintong pakikidigmang ito, sapagkat bukod sa walang basbas ng anumang resolusyon mula sa Konsehong Panseguridad ng Nangagkakaisang Bansa'y pinangungunahan ng isang bansang walang moral na karapatang ipilit ang pagsunod ng alinmang kapwa nito bansa sa pandaigdigang batas sapagkat siya ma'y kayrami nang nilabag na patakaran ng Nangagkakaisang Bansa. Kasabay nito'y ang pagdiriin sa kahingiang pairalin sa lahat ng dako ng daigdig ang makatarungang kapayapaan.
Sapagkat ang nagsidalo'y mula sa iba't ibang blokeng pampulitika, may iba kaipalang nakaramdam ng sandaling pagkailang. Ngunit nang gabing iyo'y hindi naging mahalaga ang kung saan nanggaling ang sino; nagbuklod-buklod sila nang di nagtatanungan kung alin-aling organisasyon ang kanilang kinabibilangan. Ang naging mahalaga nang gabing iyo'y ang paninindigang ang ating bayan ay di dapat na masangkot sa digmaang di makatarungan at iligal.
Kaunti lang ang nakadalo--wala pang apatnapu. Madalian kasi ang naging mga paghahanda bago ang pagkilos; araw lang ang binilang.
Datapwat ang anumang kakulangan nang gabing iyon sa bilang ay mahusay na napunan ng makapangyarihang panawagan. Walang tangan liban sa mga kandila at plakard at isang istrimer, ang wala pang apatnapung taong nagpiket sa harap ng Embahada ng Estados Unidos ay nilingon ng bawat magdaan.
Maliit nga lang ang naging pagkilos nang gabing iyon. Ngunit ang munti mang patak ng asido'y bumubutas sa tabing ng kawalang-bahala. Wala ring unos na di sa patak nagsimula.
Wednesday, October 16, 2002
Ekstremismo
Kangina, sa Frontpage, ibinalita ang tungkol sa pagbibigay ni Goh Chok Tong, Punong Ministro ng Singapore, ng panayam sa mga kinatawan ng pandaigdigang pabatiran. Marami siyang binanggit na paksa sa panayam na ito.
Subalit sa maraming paksang tinalakay niya, lumutang ang sinabi niyang sa malaking populasyong Muslim ng kanilang bansa ay marami ang mga ekstremista.
Hindi na niya ipinaliwanag ang ibig niyang sabihin sa "ekstremismo". Ngunit may mabigat na implikasyon ang pagkakagamit niya ng salitang ito sapagkat ikinabit niya ang ekstremismo sa kanyang mga kababayang Muslim.
Ayon sa Oxford American Dictionary, ang isang ekstremista ay yaong tagapagsulong ng labis na mga pananaw, lalo na sa pulitika. Samakatwid, ang pagiging ekstremista ay pagsusulong ng mga pananaw na lampas sa mga hangganan ng katwiran.
Ang salitang "ekstremista" ay palagi ngang ikinakabit sa mga Muslim. Oo nga't may mga ekstremistang Muslim sa maraming panig ng mundo.
Ngunit hindi naman esklusibo sa mga Muslim ang ekstremismo.
Oo nga't mga ekstremista ang mga tulad ng al-Qaeda, na binangga ang Estados Unidos subalit sa pamamagitan naman ng pagkitil sa libu-libong inosenteng buhay.
Datapwat di ba't ekstremista rin naman ang bansang nagsabing ang di niya kapanig ay kapanig ng mga terorista?
Hindi ba't ekstremista ang bansang upang labanan ang terorismo ay naghulog ng mga bomba sa 3,500 sibilyan sa Afghanistan at bumihag ng marami sa kanyang mga kaagapay sa digmaan?
Hindi ba't ekstremista ang bansang namumuwersa sa Iraq at Hilagang Korea na lansagin ang kanilang mga sandatang nukleyar habang ang sarili niyang ganitong mga sandata'y hindi niya nilalansag?
Hindi ba't ekstremista ang bansang naghahanda ng pakikidigma sa isang bansang walang sinasalakay?
Hindi ba't ekstremista ang bansang humihingi sa Nagkakaisang Bansa na magkaroon ng resolusyong magbibigay sa kanya (at sa kanya lamang) ng kapangyarihang magsagawa ng hakbang laban sa ibang bansa kahit na walang basbas nito?
Hindi ba't ekstremista ang bansang nangangalandakang siya'y pinili ng Diyos upang palaganapin sa sansinukob ang kalayaan, at upang isakatuparan ang layuning ito'y nang-aagaw ng laya ng maraming bansa?
Ang pagkakabit ng ekstremismo sa mga Muslim ay inianak ng kapalaluan ng iilang bumabaluktot sa dakilang relihiyong pamana ni Kristo upang magamit ito sa pagbibigay-katwiran sa paghahasik ng kasalarinan. Huwag tayong pabitag sa ganitong pag-iisip.
Kangina, sa Frontpage, ibinalita ang tungkol sa pagbibigay ni Goh Chok Tong, Punong Ministro ng Singapore, ng panayam sa mga kinatawan ng pandaigdigang pabatiran. Marami siyang binanggit na paksa sa panayam na ito.
Subalit sa maraming paksang tinalakay niya, lumutang ang sinabi niyang sa malaking populasyong Muslim ng kanilang bansa ay marami ang mga ekstremista.
Hindi na niya ipinaliwanag ang ibig niyang sabihin sa "ekstremismo". Ngunit may mabigat na implikasyon ang pagkakagamit niya ng salitang ito sapagkat ikinabit niya ang ekstremismo sa kanyang mga kababayang Muslim.
Ayon sa Oxford American Dictionary, ang isang ekstremista ay yaong tagapagsulong ng labis na mga pananaw, lalo na sa pulitika. Samakatwid, ang pagiging ekstremista ay pagsusulong ng mga pananaw na lampas sa mga hangganan ng katwiran.
Ang salitang "ekstremista" ay palagi ngang ikinakabit sa mga Muslim. Oo nga't may mga ekstremistang Muslim sa maraming panig ng mundo.
Ngunit hindi naman esklusibo sa mga Muslim ang ekstremismo.
Oo nga't mga ekstremista ang mga tulad ng al-Qaeda, na binangga ang Estados Unidos subalit sa pamamagitan naman ng pagkitil sa libu-libong inosenteng buhay.
Datapwat di ba't ekstremista rin naman ang bansang nagsabing ang di niya kapanig ay kapanig ng mga terorista?
Hindi ba't ekstremista ang bansang upang labanan ang terorismo ay naghulog ng mga bomba sa 3,500 sibilyan sa Afghanistan at bumihag ng marami sa kanyang mga kaagapay sa digmaan?
Hindi ba't ekstremista ang bansang namumuwersa sa Iraq at Hilagang Korea na lansagin ang kanilang mga sandatang nukleyar habang ang sarili niyang ganitong mga sandata'y hindi niya nilalansag?
Hindi ba't ekstremista ang bansang naghahanda ng pakikidigma sa isang bansang walang sinasalakay?
Hindi ba't ekstremista ang bansang humihingi sa Nagkakaisang Bansa na magkaroon ng resolusyong magbibigay sa kanya (at sa kanya lamang) ng kapangyarihang magsagawa ng hakbang laban sa ibang bansa kahit na walang basbas nito?
Hindi ba't ekstremista ang bansang nangangalandakang siya'y pinili ng Diyos upang palaganapin sa sansinukob ang kalayaan, at upang isakatuparan ang layuning ito'y nang-aagaw ng laya ng maraming bansa?
Ang pagkakabit ng ekstremismo sa mga Muslim ay inianak ng kapalaluan ng iilang bumabaluktot sa dakilang relihiyong pamana ni Kristo upang magamit ito sa pagbibigay-katwiran sa paghahasik ng kasalarinan. Huwag tayong pabitag sa ganitong pag-iisip.
Tuesday, October 15, 2002
Thursday, October 10, 2002
Lumad
Ang mga katutubo sa ating bansa ay kilala rin sa bansag na lumad.
Sa kung anong pakana ng tadhana, dalawang magkasunod na gabi kong napanood ang isang lumang pelikula nina Cesar Montano at Sharon Cuneta, ang Wala Nang Iibigin Pang Iba. Una'y nitong Oktubre 8, nang ako'y maglipat-lipat ng istasyon ng telebisyon, at ikalawa'y kahapon, nang ako'y sakay ng isang bus pauwi mula sa Kamaynilaan.
May isang tagpo sa nasabing pelikula kung saan ang mga tauhang ginampanan nina Cesar Montano at Sharon Cuneta ay naligaw sa isang kanlungan ng mga katutubo. Ang pinuno ng mga ito'y ayaw na pumayag na sila'y umalis mula roon nang magkasama, pagkat ayon sa batas ng tribo nila'y mga mag-asawa lamang ang maaaring lumisan mula roon nang magkasama, at kung ibig ng lalaking makasama ang babae'y kakailanganin niya itong ipaglaban--sa pamamagitan ng pakikipagsuntukan sa pinakamalakas na lalaki sa tribo.
Di man sinasadya ng mga lumikha ng naturang pelikula, inilalarawan doon ang mga katutubo bilang mga taong walang sibilisasyon. Pahiwatig ito ng palasak na pagpapalagay sa ating mga kapatid na lumad.
Ano ba ang sibilisasyon? Ito'y ang pamumuhay nang naaayon sa katwiran.
Minsa'y nakisalamuha nang ilang araw ang peryodistang si Cheche Lazaro sa tribong Tau't Bato ng Palawan. Nang kailanganin niyang akyatin ang isang bahagi ng isang yungib ay nagpapatulong sana siya sa mga lalaking naroon. Subalit ayaw siyang tulungan ng mga ito--na nagkataong pawang may mga asawa na pala--sapagkat ayon sa batas ng kanilang tribo, ang mga kamay lamang ng kanilang mga asawa ang maaari nilang hawakan.
Labis na kung labis ang kaugaliang ito. Ngunit maliwanag nitong ipinakikita ang napakataas na pagpapahalaga ng mga Tau't Bato sa paggalang sa kanilang mga asawa. Kaiba sa mga lalaking Tau't Bato ang napakarami sa ating nagmamalaking mga Kristiyano diumano datapwat kung ituring ang mga asawa nila'y parausan kundi man mga palahian lamang.
Sa mga tribo sa Cordillera, komunal ang paggamit ng lupa. Ari ng buong pamayanan ang lupa at sinuma'y malayang magsaka ng makakaya niyang sakahin. Kaiba ang palakad na ito sa naghaharing palakad sa labas ng kanilang mga tribo, na kinatatampukan ng pang-aagaw ng lupa ng may lupa.
Bukod pa sa halimbawang ito, lahat ng tribong lumad sa ating bansa ay nakilala dahil sa magiting na pakikipaglaban upang mapapanatili ang karapatang magpasya sa sarili. Kaibang-kaiba sila sa marami sa ating nangasa mga kalunsuran at kabayanan, na walang pagpapahalaga sa ating kalayaan at kung tumanggap sa pananakop ng dayuhan ay bukas-palad na'y bukas-hita pa.
Sa susunod na makakita tayo ng mga taong nakabahag at may dalang mga pana, huwag tayong agad-agarang magpalagay na higit tayong sibilisado sa kanila. Baka magulat na lang tayo.
Ang mga katutubo sa ating bansa ay kilala rin sa bansag na lumad.
Sa kung anong pakana ng tadhana, dalawang magkasunod na gabi kong napanood ang isang lumang pelikula nina Cesar Montano at Sharon Cuneta, ang Wala Nang Iibigin Pang Iba. Una'y nitong Oktubre 8, nang ako'y maglipat-lipat ng istasyon ng telebisyon, at ikalawa'y kahapon, nang ako'y sakay ng isang bus pauwi mula sa Kamaynilaan.
May isang tagpo sa nasabing pelikula kung saan ang mga tauhang ginampanan nina Cesar Montano at Sharon Cuneta ay naligaw sa isang kanlungan ng mga katutubo. Ang pinuno ng mga ito'y ayaw na pumayag na sila'y umalis mula roon nang magkasama, pagkat ayon sa batas ng tribo nila'y mga mag-asawa lamang ang maaaring lumisan mula roon nang magkasama, at kung ibig ng lalaking makasama ang babae'y kakailanganin niya itong ipaglaban--sa pamamagitan ng pakikipagsuntukan sa pinakamalakas na lalaki sa tribo.
Di man sinasadya ng mga lumikha ng naturang pelikula, inilalarawan doon ang mga katutubo bilang mga taong walang sibilisasyon. Pahiwatig ito ng palasak na pagpapalagay sa ating mga kapatid na lumad.
Ano ba ang sibilisasyon? Ito'y ang pamumuhay nang naaayon sa katwiran.
Minsa'y nakisalamuha nang ilang araw ang peryodistang si Cheche Lazaro sa tribong Tau't Bato ng Palawan. Nang kailanganin niyang akyatin ang isang bahagi ng isang yungib ay nagpapatulong sana siya sa mga lalaking naroon. Subalit ayaw siyang tulungan ng mga ito--na nagkataong pawang may mga asawa na pala--sapagkat ayon sa batas ng kanilang tribo, ang mga kamay lamang ng kanilang mga asawa ang maaari nilang hawakan.
Labis na kung labis ang kaugaliang ito. Ngunit maliwanag nitong ipinakikita ang napakataas na pagpapahalaga ng mga Tau't Bato sa paggalang sa kanilang mga asawa. Kaiba sa mga lalaking Tau't Bato ang napakarami sa ating nagmamalaking mga Kristiyano diumano datapwat kung ituring ang mga asawa nila'y parausan kundi man mga palahian lamang.
Sa mga tribo sa Cordillera, komunal ang paggamit ng lupa. Ari ng buong pamayanan ang lupa at sinuma'y malayang magsaka ng makakaya niyang sakahin. Kaiba ang palakad na ito sa naghaharing palakad sa labas ng kanilang mga tribo, na kinatatampukan ng pang-aagaw ng lupa ng may lupa.
Bukod pa sa halimbawang ito, lahat ng tribong lumad sa ating bansa ay nakilala dahil sa magiting na pakikipaglaban upang mapapanatili ang karapatang magpasya sa sarili. Kaibang-kaiba sila sa marami sa ating nangasa mga kalunsuran at kabayanan, na walang pagpapahalaga sa ating kalayaan at kung tumanggap sa pananakop ng dayuhan ay bukas-palad na'y bukas-hita pa.
Sa susunod na makakita tayo ng mga taong nakabahag at may dalang mga pana, huwag tayong agad-agarang magpalagay na higit tayong sibilisado sa kanila. Baka magulat na lang tayo.
Monday, September 16, 2002
Gabi ng Tatlong Tala
Dati-rati’y karaniwang araw lamang ang Setyembre 15. Hindi ito ang anibersaryo ng pagpapatalsik sa mga base militar ng Estados Unidos sa Subic at Clark. Hindi ito ang anibersaryo ng pagkakapahayag ng batas militar.
Ngunit kakaiba ang gabi ng nagdaang Setyembre 15. Gabi itong ipinalabas sa telebisyon ang isang pagpupugay sa tatlo sa ating mga yumaong Pambansang Alagad ng Sining: sina Maestro Lucio San Pedro, Mang Levi Celerio, at Ka Atang de la Rama. Ang nasabing pagpupugay ay isinagawa ilang gabi bago ito ipinalabas sa telebisyon.
Bago pa man ipalabas ito’y may kaunti na kaming alam tungkol sa tatlong dakilang alagad na ito ng ating sining, na kung hihiramin natin ang wika ng manunulat na si Alberto Florentino ay matatawag nating mga “Pambansang Hiyas”.
Alam naming si Maestro Lucio ay isang tagapagsulong ng tinatawag na “malikhaing nasyunalismo” at bukod sa paglikha rin ng mga lirikong makabayan ay binigyang-buhay rin niya sa pamamagitan ng kanyang musika ang maraming makabayang titik, kagaya halimbawa ng “Alamat ng Lahi” na sinulat ni Amado V. Hernandez.
Alam naming si Mang Levi, bukod sa pagiging isang pantas sa pagpapaawit sa mga bagay na hindi natin kailanman inasahang pagmumulan ng musika, tulad ng dahon at lagari, ay nakalikha rin ng magagandang kanta o mga titik ng kantang nagpapahayag ng buhay ng Pilinino—ang kanyang pag-ibig, halimbawa’y sa mga kantang “Saan Ka Man Naroon” at “Kahit Konting Pagtingin”; ang kanyang mga Pasko, halimbawa’y sa kantang “Ang Pasko ay Sumapit”; at maging ng kanyang pang-araw-araw na pamumuhay, halimbawa’y sa kantang “Kalesa”.
Alam naming si Ka Atang ay isa sa mga kauna-unahang kumanta—kundi man siya ngang kauna-unahang kumanta—ng “Bayan Ko”, at bukod pa riyan ay alam namin ang ginawa niyang pagpapakilala ng Pilipinong sining sa buong mundo sa pamamagitan ng kanyang matimyas na tinig. Alam din naming lumabas siya sa sarsuwelang “Dalagang Bukid” at sa bersiyon nitong pampelikula, kung saan niya nakatambal ang makatang si Jose Corazon de Jesus, na lalong kilala sa bansag na Huseng Batute.
Subalit sa pagpupugay na nabanggit, na pinamagatang Lagi Kitang Naaalala, napagmasdan namin nang higit na malapitan ang tatlong ito.
Bukod pa rito, sa mahigit sa dalawang oras ng mga kantang likha nina Maestro Lucio at Mang Levi at binigyang-buhay ni Ka Atang, nakita namin ang isang malaking limot na bahagi ng kulturang Pilipino. Kung maghahanap tayo ng kulturang Pilipino, hindi na natin kailangan pang lumayo—kailangan lamang na balikan ang mga himig nina Maestro Lucio, Mang Levi, at Ka Atang, at kagyat nating makikita ang ating hinahanap. Nasa kanilang mga himig ang musikal na kapahayagan ng buhay-Pilipino.
Tumpak ang pagkakapalabas ng isinagawang pagpupugay kina Maestro Lucio, Mang Levi, at Ka Atang. Dahil dito’y higit na malawak ang nakasaksi sa kanilang iniambag sa ating kultura. Bukod pa sa rito, sa isang panahong ang mapagdirinig sa himpapawid ay mga “Bakit Papa?”, “Kahit Gaano Kalaki”, at iba pang kauslakang nagpapanggap na mga kanta, makabubuting balikan ang kanilang ibinigay na talino upang malaman kung gaano na kalalim ang nilubugan ng ating musika.
Dati-rati’y karaniwang araw lamang ang Setyembre 15. Hindi ito ang anibersaryo ng pagpapatalsik sa mga base militar ng Estados Unidos sa Subic at Clark. Hindi ito ang anibersaryo ng pagkakapahayag ng batas militar.
Ngunit kakaiba ang gabi ng nagdaang Setyembre 15. Gabi itong ipinalabas sa telebisyon ang isang pagpupugay sa tatlo sa ating mga yumaong Pambansang Alagad ng Sining: sina Maestro Lucio San Pedro, Mang Levi Celerio, at Ka Atang de la Rama. Ang nasabing pagpupugay ay isinagawa ilang gabi bago ito ipinalabas sa telebisyon.
Bago pa man ipalabas ito’y may kaunti na kaming alam tungkol sa tatlong dakilang alagad na ito ng ating sining, na kung hihiramin natin ang wika ng manunulat na si Alberto Florentino ay matatawag nating mga “Pambansang Hiyas”.
Alam naming si Maestro Lucio ay isang tagapagsulong ng tinatawag na “malikhaing nasyunalismo” at bukod sa paglikha rin ng mga lirikong makabayan ay binigyang-buhay rin niya sa pamamagitan ng kanyang musika ang maraming makabayang titik, kagaya halimbawa ng “Alamat ng Lahi” na sinulat ni Amado V. Hernandez.
Alam naming si Mang Levi, bukod sa pagiging isang pantas sa pagpapaawit sa mga bagay na hindi natin kailanman inasahang pagmumulan ng musika, tulad ng dahon at lagari, ay nakalikha rin ng magagandang kanta o mga titik ng kantang nagpapahayag ng buhay ng Pilinino—ang kanyang pag-ibig, halimbawa’y sa mga kantang “Saan Ka Man Naroon” at “Kahit Konting Pagtingin”; ang kanyang mga Pasko, halimbawa’y sa kantang “Ang Pasko ay Sumapit”; at maging ng kanyang pang-araw-araw na pamumuhay, halimbawa’y sa kantang “Kalesa”.
Alam naming si Ka Atang ay isa sa mga kauna-unahang kumanta—kundi man siya ngang kauna-unahang kumanta—ng “Bayan Ko”, at bukod pa riyan ay alam namin ang ginawa niyang pagpapakilala ng Pilipinong sining sa buong mundo sa pamamagitan ng kanyang matimyas na tinig. Alam din naming lumabas siya sa sarsuwelang “Dalagang Bukid” at sa bersiyon nitong pampelikula, kung saan niya nakatambal ang makatang si Jose Corazon de Jesus, na lalong kilala sa bansag na Huseng Batute.
Subalit sa pagpupugay na nabanggit, na pinamagatang Lagi Kitang Naaalala, napagmasdan namin nang higit na malapitan ang tatlong ito.
Bukod pa rito, sa mahigit sa dalawang oras ng mga kantang likha nina Maestro Lucio at Mang Levi at binigyang-buhay ni Ka Atang, nakita namin ang isang malaking limot na bahagi ng kulturang Pilipino. Kung maghahanap tayo ng kulturang Pilipino, hindi na natin kailangan pang lumayo—kailangan lamang na balikan ang mga himig nina Maestro Lucio, Mang Levi, at Ka Atang, at kagyat nating makikita ang ating hinahanap. Nasa kanilang mga himig ang musikal na kapahayagan ng buhay-Pilipino.
Tumpak ang pagkakapalabas ng isinagawang pagpupugay kina Maestro Lucio, Mang Levi, at Ka Atang. Dahil dito’y higit na malawak ang nakasaksi sa kanilang iniambag sa ating kultura. Bukod pa sa rito, sa isang panahong ang mapagdirinig sa himpapawid ay mga “Bakit Papa?”, “Kahit Gaano Kalaki”, at iba pang kauslakang nagpapanggap na mga kanta, makabubuting balikan ang kanilang ibinigay na talino upang malaman kung gaano na kalalim ang nilubugan ng ating musika.
Sunday, September 15, 2002
Kaming Nagsusuot ng Butas na Maong
Kaming nagsusuot ng butas na maong
ay lagi't laging pinauulanan ng mga halakhak,
dili kaya'y ginagamit na patabang pampausbong
ng bulong sa lupa ng mga labi.
Ngunit ang mga halakhak at bulong na iyan
ay parang mga basketbol na tumatalbog
sa tuwing tatama sa aspalto
ng aming mga pandinig at paningin,
pagkat butas mang maong ang aming pantalon
ay hinabi naman ang mga ito
sa sinulid ng sarili naming pawis,
di tulad ng ibang mamahaling pantalong yari
sa binarat na sahod ng kung sinong manggagawa,
dili kaya'y sa bukid na kinamkam
mula sa kung sinong magsasaka,
o kaya nama'y sa gintong inumit
mula sa baul ng bayan.
Kaming nagsusuot ng butas na maong
ay lagi't laging pinauulanan ng mga halakhak,
dili kaya'y ginagamit na patabang pampausbong
ng bulong sa lupa ng mga labi.
Ngunit ang mga halakhak at bulong na iyan
ay parang mga basketbol na tumatalbog
sa tuwing tatama sa aspalto
ng aming mga pandinig at paningin,
pagkat butas mang maong ang aming pantalon
ay hinabi naman ang mga ito
sa sinulid ng sarili naming pawis,
di tulad ng ibang mamahaling pantalong yari
sa binarat na sahod ng kung sinong manggagawa,
dili kaya'y sa bukid na kinamkam
mula sa kung sinong magsasaka,
o kaya nama'y sa gintong inumit
mula sa baul ng bayan.
Friday, August 16, 2002
Tessie Oreta, Edukadora?
Matagal na ngang pinagpapasasaan ng mga baboy ang ating edukasyon, hindi pa nasiyahan ang mga namamahala at ngayo'y ibibigay pa ito sa mga ipis at bulati at uod at langaw.
Sa isang banda'y mahirap-hirap ding patawarin ang kinalaman ni Raul Roco sa pagpatupad ng Millennium Curriculum, na nagpapataas pa sa malala nang Amerikanisasyon ng ating edukasyon. Datapwat kailangan din namang kilalanin ang mga munting kabutihang nagawa niya, tulad ng pagtatanggal sa puwersahang paniningil ng kontribusyon sa mga magulang ng mga batang magpapatala sa mga paaralang pampubliko.
Sa kabuua'y masasabing ang Kagawaran ng Edukasyon ay maaari sanang inilagay sa higit pang mabubuting kamay kaysa sa mga kamay ni Raul Roco--bagama't ang kanyang mga kamay ay maituturing din namang hindi naman kasindumi ng mga kamay niyaong hangal na nagpapasok sa World Bank sa sistema ng ating edukasyon noong dekada 1980, bagay na nagpataas sa katangiang kolonyal ng ating edukasyon, at pagkatapos niyon ay nagkaloob pa sa ating mga pamantasan ng Education Act of 1982, na nagtatadhanang ang mga ito'y ay maaaring magtaas nang magtaas ng matrikula taun-taon kahit na walang matinding kadahilanan kapalit ng pagpapatupad ng kagaguhang kurikulum na isinaksak ng World Bank sa baga ng ating sistemang pang-edukasyon.
Datapwat kung binabalak nilang ipalit si Senadora Tessie Oreta kay Raul Roco sa pagiging Kalihim ng Edukasyon, ay! kahabagan ng tadhana ang bayang ito.
Anong edukasyon ang paiiralin ng isang Senadorang noong 1999 ay walang kahihiyang bumoto nang sang-ayon sa Visiting Forces Agreement, na nagbibigay ng mga pribilehiyong ekstrateritoryal at ekstrahudisyal sa mga tropang Amerikano?
Anong edukasyon ang paiiralin ng isang Senadorang nang manalo ang botong panig sa pagkukubli sa katotohanan noong nililitis sa Senado ang butihin at pantas na noo'y Pangulong si Joseph Ejercito Estrada ay nagsasayaw na waring isang belyas na nang-aakit ng mga hayok na kostumer na pinanunuluan ng laway sa isang beerhouse?
Ipinakikita ng nangyari kina Herbert Ocampo at Acsa Ramirez ang napakababa na ngayong kinasasadlakan ng lipunang itong may kapal pa ng pagmumukhang magsabi sa mga nagnanakaw ng ilang pirasong tinapay dahil sa desperasyong dulot ng labis na karalitaan na dapat silang magsisi sa kanilang mga kasalanan, na para bang ang kawalang-bahala sa paniniil ng tao sa taong siya nitong nagsusumigaw na kalakaran ay hindi isang walang kapatawarang kasalarinan. Hahayaan na lamang ba nating lumubog pa ito sa pamamamagitan ng paglalagay ng edukasyong isang pangunahing tagapaghubog ng kamalayan nito sa mga kamay na nanggigitata sa dugo ng bayan?
Matagal na ngang pinagpapasasaan ng mga baboy ang ating edukasyon, hindi pa nasiyahan ang mga namamahala at ngayo'y ibibigay pa ito sa mga ipis at bulati at uod at langaw.
Sa isang banda'y mahirap-hirap ding patawarin ang kinalaman ni Raul Roco sa pagpatupad ng Millennium Curriculum, na nagpapataas pa sa malala nang Amerikanisasyon ng ating edukasyon. Datapwat kailangan din namang kilalanin ang mga munting kabutihang nagawa niya, tulad ng pagtatanggal sa puwersahang paniningil ng kontribusyon sa mga magulang ng mga batang magpapatala sa mga paaralang pampubliko.
Sa kabuua'y masasabing ang Kagawaran ng Edukasyon ay maaari sanang inilagay sa higit pang mabubuting kamay kaysa sa mga kamay ni Raul Roco--bagama't ang kanyang mga kamay ay maituturing din namang hindi naman kasindumi ng mga kamay niyaong hangal na nagpapasok sa World Bank sa sistema ng ating edukasyon noong dekada 1980, bagay na nagpataas sa katangiang kolonyal ng ating edukasyon, at pagkatapos niyon ay nagkaloob pa sa ating mga pamantasan ng Education Act of 1982, na nagtatadhanang ang mga ito'y ay maaaring magtaas nang magtaas ng matrikula taun-taon kahit na walang matinding kadahilanan kapalit ng pagpapatupad ng kagaguhang kurikulum na isinaksak ng World Bank sa baga ng ating sistemang pang-edukasyon.
Datapwat kung binabalak nilang ipalit si Senadora Tessie Oreta kay Raul Roco sa pagiging Kalihim ng Edukasyon, ay! kahabagan ng tadhana ang bayang ito.
Anong edukasyon ang paiiralin ng isang Senadorang noong 1999 ay walang kahihiyang bumoto nang sang-ayon sa Visiting Forces Agreement, na nagbibigay ng mga pribilehiyong ekstrateritoryal at ekstrahudisyal sa mga tropang Amerikano?
Anong edukasyon ang paiiralin ng isang Senadorang nang manalo ang botong panig sa pagkukubli sa katotohanan noong nililitis sa Senado ang butihin at pantas na noo'y Pangulong si Joseph Ejercito Estrada ay nagsasayaw na waring isang belyas na nang-aakit ng mga hayok na kostumer na pinanunuluan ng laway sa isang beerhouse?
Ipinakikita ng nangyari kina Herbert Ocampo at Acsa Ramirez ang napakababa na ngayong kinasasadlakan ng lipunang itong may kapal pa ng pagmumukhang magsabi sa mga nagnanakaw ng ilang pirasong tinapay dahil sa desperasyong dulot ng labis na karalitaan na dapat silang magsisi sa kanilang mga kasalanan, na para bang ang kawalang-bahala sa paniniil ng tao sa taong siya nitong nagsusumigaw na kalakaran ay hindi isang walang kapatawarang kasalarinan. Hahayaan na lamang ba nating lumubog pa ito sa pamamamagitan ng paglalagay ng edukasyong isang pangunahing tagapaghubog ng kamalayan nito sa mga kamay na nanggigitata sa dugo ng bayan?
Wednesday, August 14, 2002
Ano ang Mangyayari sa Ating Edukasyon?
Hindi na kaipala kailangang itanong kung ano ang mangyayari sa ating edukasyon sa pagbibitiw ng Kalihim ng Edukasyon na si Raul Roco, sapagkat kung magsusuri lang tayo nang kaunti'y malalaman nating matagal nang pinagpapasasaan ng mga baboy ang ating edukasyon.
Mahigit sa limampung taon na tayong tinuturuang ang Rebolusyong 1896 ay likha ng klase ilustrada, kahit na bagama't maami sa mga namuno nito ay galing sa naturang uri, naging mahalagang salik ang paglahok ng batayang masa ng ating lipunan sa tagumpay nito.
Mahigit sa limampung taon na tayong tinuturuang ang mga Amerikano ay nagtungo sa ating lupain upang iligtas tayo sa mga Kastila. Sa ganito'y iwinawaglit ng ating edukasyon ang pag-amin ng isa mismong Heneral ng Hukbong Amerikano na nang matapos ang Rebolusyon ay ang Maynila at ang Cavite lamang ang hawak ng mga Amerikano at ang iba pang bahagi ng Pilipinas ay hawak ng mga Pilipino. Sa ganito'y iwinawaglit ng ating edukasyon ang mga kaimpaktuhang pinaggagawa ng mga Amerikano nang tutulan ng sambayanang Pilipino ang kanilang pang-aagaw ng ipinagwaging kalayaan.
Sa pamamagitan ng mga aklat-araling ang pagsusulat at paglalathala'y pinopondohan ng World Bank, tinuturuan tayong ang ating baya'y itinalaga ng kalikasan upang habang panahong umasa sa dayuhang puhunan, kahit na ipinakikita ng ating maikling karanasan sa patakarang Pilipino Muna ni Carlos P. Garcia, gaano man kalimitado ito, na napakalaking kabutihan ang maidudulot ng makabansang industriyalisasyon; at kahit na ipinakikita ng mga karanasan ng mga bansa sa Amerika Latina, lalo na ng Mehiko, na ang walang patumanggang pag-asa sa dayuhang puhunan ay walang naidudulot na mabuti.
At bukod pa riyan, pinapag-aaral lamang tayo ng ating edukasyon upang matuto ng mga gawaing kapaki-pakinabang sa mga transnasyunal na korporasyon. Hindi tayo pinapag-aral upang makilala ang ating mga sarili.
Pinakamalaking patunay nito ang munting sarbey na isinagawa ni Love Añover kamakailan ukol sa kanilang programang The Probe Team. Nakita sa munting sarbey na yaon na kayrami sa atin ang hindi nakatatalos ng kahalagahan ng pambansang wika--ang magsilbing pangkaisipang buklod ng ating lahi at kapahayagan ng ating paraan ng pagtingin sa mundo batay sa ating pangkasaysayang karanasan--at lubhang marami pa ang ni hindi nakaaaalam ng kung ilang titik mayroon ang ating alpabeto. Ang nakasusulukasok pa rito, marami ang ni hindi nakababatid ng kung ano ba yaong tinatawag na Linggo ng Wika, na sa ganang ami'y hindi na kailangang ipaliwanag.
At lalo pa nating makikita ang lawak ng pagkakatiwalag natin sa ating ka-Pilipinuhan kung matatandaang kamakaila'y namatay sina Levi Celerio, Lucio San Pedro, at Franz Arcellana--mga makabayang tagapagpanday ng kulturang Pilipino--nang hindi napapansin, gayong kayraming balita ang iniuukol sa pagbabangayan nina Joey Marquez at Alma Moreno, pagtungo ni Kris Aquino sa Estados Unidos, at sa napabalitang pagpapaopera ni Maui Taylor sa dibdib. Banggitin mo nga ang mga pangalang Levi Celerio, Lucio San Pedro, at Franz Arcellana, at malamang sa hindi'y makatatanggap ka ng tugong, "Sino sila?"
Kailangan pa ba nating itanong kung ano ang mangyayari sa ating edukasyon? Ano pa ang maaaring mangyari rito?
Hindi na kaipala kailangang itanong kung ano ang mangyayari sa ating edukasyon sa pagbibitiw ng Kalihim ng Edukasyon na si Raul Roco, sapagkat kung magsusuri lang tayo nang kaunti'y malalaman nating matagal nang pinagpapasasaan ng mga baboy ang ating edukasyon.
Mahigit sa limampung taon na tayong tinuturuang ang Rebolusyong 1896 ay likha ng klase ilustrada, kahit na bagama't maami sa mga namuno nito ay galing sa naturang uri, naging mahalagang salik ang paglahok ng batayang masa ng ating lipunan sa tagumpay nito.
Mahigit sa limampung taon na tayong tinuturuang ang mga Amerikano ay nagtungo sa ating lupain upang iligtas tayo sa mga Kastila. Sa ganito'y iwinawaglit ng ating edukasyon ang pag-amin ng isa mismong Heneral ng Hukbong Amerikano na nang matapos ang Rebolusyon ay ang Maynila at ang Cavite lamang ang hawak ng mga Amerikano at ang iba pang bahagi ng Pilipinas ay hawak ng mga Pilipino. Sa ganito'y iwinawaglit ng ating edukasyon ang mga kaimpaktuhang pinaggagawa ng mga Amerikano nang tutulan ng sambayanang Pilipino ang kanilang pang-aagaw ng ipinagwaging kalayaan.
Sa pamamagitan ng mga aklat-araling ang pagsusulat at paglalathala'y pinopondohan ng World Bank, tinuturuan tayong ang ating baya'y itinalaga ng kalikasan upang habang panahong umasa sa dayuhang puhunan, kahit na ipinakikita ng ating maikling karanasan sa patakarang Pilipino Muna ni Carlos P. Garcia, gaano man kalimitado ito, na napakalaking kabutihan ang maidudulot ng makabansang industriyalisasyon; at kahit na ipinakikita ng mga karanasan ng mga bansa sa Amerika Latina, lalo na ng Mehiko, na ang walang patumanggang pag-asa sa dayuhang puhunan ay walang naidudulot na mabuti.
At bukod pa riyan, pinapag-aaral lamang tayo ng ating edukasyon upang matuto ng mga gawaing kapaki-pakinabang sa mga transnasyunal na korporasyon. Hindi tayo pinapag-aral upang makilala ang ating mga sarili.
Pinakamalaking patunay nito ang munting sarbey na isinagawa ni Love Añover kamakailan ukol sa kanilang programang The Probe Team. Nakita sa munting sarbey na yaon na kayrami sa atin ang hindi nakatatalos ng kahalagahan ng pambansang wika--ang magsilbing pangkaisipang buklod ng ating lahi at kapahayagan ng ating paraan ng pagtingin sa mundo batay sa ating pangkasaysayang karanasan--at lubhang marami pa ang ni hindi nakaaaalam ng kung ilang titik mayroon ang ating alpabeto. Ang nakasusulukasok pa rito, marami ang ni hindi nakababatid ng kung ano ba yaong tinatawag na Linggo ng Wika, na sa ganang ami'y hindi na kailangang ipaliwanag.
At lalo pa nating makikita ang lawak ng pagkakatiwalag natin sa ating ka-Pilipinuhan kung matatandaang kamakaila'y namatay sina Levi Celerio, Lucio San Pedro, at Franz Arcellana--mga makabayang tagapagpanday ng kulturang Pilipino--nang hindi napapansin, gayong kayraming balita ang iniuukol sa pagbabangayan nina Joey Marquez at Alma Moreno, pagtungo ni Kris Aquino sa Estados Unidos, at sa napabalitang pagpapaopera ni Maui Taylor sa dibdib. Banggitin mo nga ang mga pangalang Levi Celerio, Lucio San Pedro, at Franz Arcellana, at malamang sa hindi'y makatatanggap ka ng tugong, "Sino sila?"
Kailangan pa ba nating itanong kung ano ang mangyayari sa ating edukasyon? Ano pa ang maaaring mangyari rito?
Saturday, August 10, 2002
Tuesday, August 06, 2002
Saturday, August 03, 2002
Cuyapo
Saksi ka sa kataksilan
ng nagdaang dantaon.
Cuyapo,
ikaw ang naging tanghalan
ng Senakulo ng kasaysayan,
kung saan ipinagkanulo
ng mga kayumangging Hudas
si Mabini
sa mga senturyong
may bitbit na bandilang mabituin.
Cuyapo
ng nagdaang dantaon,
ikaw ngayon ay nasa Maynila,
entablado ng korong kayumangging
umaawit ng mga salmo
kay Samuel.
Agosto 2, 2002
San Pedro, Laguna
Saksi ka sa kataksilan
ng nagdaang dantaon.
Cuyapo,
ikaw ang naging tanghalan
ng Senakulo ng kasaysayan,
kung saan ipinagkanulo
ng mga kayumangging Hudas
si Mabini
sa mga senturyong
may bitbit na bandilang mabituin.
Cuyapo
ng nagdaang dantaon,
ikaw ngayon ay nasa Maynila,
entablado ng korong kayumangging
umaawit ng mga salmo
kay Samuel.
Agosto 2, 2002
San Pedro, Laguna
Friday, August 02, 2002
Sunog, Panloloob, at Iba Pa
Kahapo'y ibinalitang nasunog ang bahay nina Herbert Bautista. Pangalawang beses na silang nasusunugan ng bahay; una ay noong si Joseph Ejercito Estrada pa ang Pangulo ng Pilipinas.
Ngunit ang higit na nagpapaiba sa sunog na naganap kamakailan sa kanilang bahay ay halos kasabay ito ng kung pang-ilan nang panloloob sa bahay nina Sonny Parsons.
At ang kakaiba sa mga nanloloob sa bahay nina Sonny Parsons ay ang tila walang hanggang tapang ng apog ng mga ito. Kataka-takang ang lalakas ng loob ng mga ito na muli pang manloob nang kung makailan pagkaraang mapatay ang ilan nilang kasamahan.
Kung titingnan nang magkakasama ang mga insidenteng ito, at mapansin nating halos ay kasabay din ang mga ito ng pagkakapagpahayag ng ating napakagiting na Pangulong Gloria Macapagal-Arroyo ng pagtatatag ng isang "malakas na republika", na sinundan ng pagbasura sa patakarang maximum tolerance at paglutang na muli ng panukalang magpakalat ng mga sekreta upang diumano'y higit na madaling mahuli ang mga "kriminal", parang kayhirap na iwasang isiping labis na ang pagbibiro ng pagkakataon.
Kung iisipin nga namang halos ay sunud-sunod ang panloloob sa bahay nina Sonny Parsons at makalawa nang nasusunugan sina Herbert Bautista, madali tayong maliligaw--kung hindi tayo magiging kritikal sa pagtingin--sa paniniwalang desperado na ang kalagayan ng ating bayan, sapagkat maging ang mga kilalang taong tulad nila'y hindi na pinagpipitaganan, at samakatwid ay kailangan na ang matitinding hakbang, at samakatwid ay tama ang pagbasura sa maximum tolerance at pagpapakalat ng sekreta at dapat pang dagdagan ang mga hakbang na ito upang ganap na maging "malakas" ang ating republika.
Hindi namin sinasabing may alam sina Sonny Parsons at Herbert Bautista sa mga pangyayaring ito. Sa kasaysayan nila'y makikitang hindi utak-ahas ang mga ito na makikisakay sa kung anu-anong kabulastugan upang lumikha ng mga huwad na senaryong makapagbibigay-"katwiran" sa kung anong panukala. Datapwat maaaring may tumatarantado sa kanila, ginagawa silang halimbawa upang iligaw tayo tungo sa paranoyang magtutulak sa atin upang tanggapin ang matitinding hakbang. Hindi ba't may ID na galing sa militar ang pinakahuling nanloob sa bahay nina Sonny Parsons?
Kung babasahin natin ang kasaysayan, makikita nating ang paglikha ng huwad na mga senaryo ay naging kaparaanan upang papaniwalain ang mga taumbayan na ang mga partikular na ipinapanukala noon ay nararapat.
Ilang buwan bago ipahayag ang batas militar, tinambangan ang noo'y Kalihim ng Tanggulang Pambansa, si Juan Ponce Enrile. Pinagbabaril ang sinasakyan niyang awto. Namatay ang lahat niyang kasama sa sasakyan--ang tsuper at ang mga badigard--subalit siya'y nakaligtas nang walang anumang tama ng punlo. Paano mangyayari ito kung hindi niya alam na noong sandaling iyon ay may mamamaril sa kanya at hindi niya naihanda ang pagpusisyon sa paraang walang tatamang punlo sa kanya?
Ilang taon pagkaraan, parang tupang aamin si Enrile na ang pananambang na iyon ay palabas lamang upang papaniwalain ang mga taong kailangan na noon ang paggamit ng kamay na bakal.
Panahon din iyong binomba ang miting de abanse ng noo'y oposisyong Liberal Party sa Plaza Miranda. Ang naturang pambobomba'y halos kasabay din ng ilang serye ng pambobomba sa iba pang bahagi ng Kamaynilaan.
Di nagtagal, noong Setyembre 21, 1972, ipinahayag ng noo'y Pangulong Ferdinand Edralin Marcos ang pagpapatupad ng batas militar. Noon nagsimula ang walang kapantay na paglabag sa karapatang pantao.
Huwag nating hayaang iligaw tayo pabalik sa madilim na panahon ng batas militar.
Kahapo'y ibinalitang nasunog ang bahay nina Herbert Bautista. Pangalawang beses na silang nasusunugan ng bahay; una ay noong si Joseph Ejercito Estrada pa ang Pangulo ng Pilipinas.
Ngunit ang higit na nagpapaiba sa sunog na naganap kamakailan sa kanilang bahay ay halos kasabay ito ng kung pang-ilan nang panloloob sa bahay nina Sonny Parsons.
At ang kakaiba sa mga nanloloob sa bahay nina Sonny Parsons ay ang tila walang hanggang tapang ng apog ng mga ito. Kataka-takang ang lalakas ng loob ng mga ito na muli pang manloob nang kung makailan pagkaraang mapatay ang ilan nilang kasamahan.
Kung titingnan nang magkakasama ang mga insidenteng ito, at mapansin nating halos ay kasabay din ang mga ito ng pagkakapagpahayag ng ating napakagiting na Pangulong Gloria Macapagal-Arroyo ng pagtatatag ng isang "malakas na republika", na sinundan ng pagbasura sa patakarang maximum tolerance at paglutang na muli ng panukalang magpakalat ng mga sekreta upang diumano'y higit na madaling mahuli ang mga "kriminal", parang kayhirap na iwasang isiping labis na ang pagbibiro ng pagkakataon.
Kung iisipin nga namang halos ay sunud-sunod ang panloloob sa bahay nina Sonny Parsons at makalawa nang nasusunugan sina Herbert Bautista, madali tayong maliligaw--kung hindi tayo magiging kritikal sa pagtingin--sa paniniwalang desperado na ang kalagayan ng ating bayan, sapagkat maging ang mga kilalang taong tulad nila'y hindi na pinagpipitaganan, at samakatwid ay kailangan na ang matitinding hakbang, at samakatwid ay tama ang pagbasura sa maximum tolerance at pagpapakalat ng sekreta at dapat pang dagdagan ang mga hakbang na ito upang ganap na maging "malakas" ang ating republika.
Hindi namin sinasabing may alam sina Sonny Parsons at Herbert Bautista sa mga pangyayaring ito. Sa kasaysayan nila'y makikitang hindi utak-ahas ang mga ito na makikisakay sa kung anu-anong kabulastugan upang lumikha ng mga huwad na senaryong makapagbibigay-"katwiran" sa kung anong panukala. Datapwat maaaring may tumatarantado sa kanila, ginagawa silang halimbawa upang iligaw tayo tungo sa paranoyang magtutulak sa atin upang tanggapin ang matitinding hakbang. Hindi ba't may ID na galing sa militar ang pinakahuling nanloob sa bahay nina Sonny Parsons?
Kung babasahin natin ang kasaysayan, makikita nating ang paglikha ng huwad na mga senaryo ay naging kaparaanan upang papaniwalain ang mga taumbayan na ang mga partikular na ipinapanukala noon ay nararapat.
Ilang buwan bago ipahayag ang batas militar, tinambangan ang noo'y Kalihim ng Tanggulang Pambansa, si Juan Ponce Enrile. Pinagbabaril ang sinasakyan niyang awto. Namatay ang lahat niyang kasama sa sasakyan--ang tsuper at ang mga badigard--subalit siya'y nakaligtas nang walang anumang tama ng punlo. Paano mangyayari ito kung hindi niya alam na noong sandaling iyon ay may mamamaril sa kanya at hindi niya naihanda ang pagpusisyon sa paraang walang tatamang punlo sa kanya?
Ilang taon pagkaraan, parang tupang aamin si Enrile na ang pananambang na iyon ay palabas lamang upang papaniwalain ang mga taong kailangan na noon ang paggamit ng kamay na bakal.
Panahon din iyong binomba ang miting de abanse ng noo'y oposisyong Liberal Party sa Plaza Miranda. Ang naturang pambobomba'y halos kasabay din ng ilang serye ng pambobomba sa iba pang bahagi ng Kamaynilaan.
Di nagtagal, noong Setyembre 21, 1972, ipinahayag ng noo'y Pangulong Ferdinand Edralin Marcos ang pagpapatupad ng batas militar. Noon nagsimula ang walang kapantay na paglabag sa karapatang pantao.
Huwag nating hayaang iligaw tayo pabalik sa madilim na panahon ng batas militar.
Subscribe to:
Posts (Atom)